اشتباه بزرگ من

من زهرا هستم. ۲۸ سالمه، با اندامی که همیشه تو چشم بود. قد ۱۶۵ سانتی‌متر، موهای مشکی بلند و ابریشمی که تا پایین کمرم می‌رسید، چشمان قهوه‌ای درشت و expressive، پوست سفید و صاف بدون هیچ لک. سینه‌هام سایز ۷۵C بود؛ گرد، سفت، با نوک‌های کوچک و حساس که حتی با لمس ملایم هم واکنش نشون می‌داد. کمرم خیلی باریک بود، حدود ۶۰ سانتی‌متر، که وقتی لباس تنگ می‌پوشیدم، انحنای بدنم کاملاً مشخص می‌شد. باسنم گرد و برجسته بود، پاهام بلند و صاف، و شکمم کاملاً تخت و نرم از روزهایی که قبل از ازدواج پیاده‌روی و ورزش سبک می‌کردم. خودم می‌دونستم که این اندام برای مردها جذابه، ولی همیشه سعی می‌کردم modest باشم و با مانتو و شال پوشیده بیرون برم.

شش سال پیش با علی، مرد ۳۰ ساله‌ای که قد بلند، جدی و مسئولیت‌پذیر بود، ازدواج کردم. سال اول و دوم مثل عسل بود. هر شب عشق‌بازی می‌کردیم، علی عاشق سینه‌هام و کمر باریکم بود و ساعت‌ها نوازشمون می‌کرد. اما از سال سوم به بعد، کارش سنگین شد، خستگی آمد، بحث‌های مالی شروع شد. رابطه جنسی مون کم و کم‌تر شد. تا اینکه یک شب سر یه حساب بانکی ساده، حسابی دعوا کردیم. من داد زدم: «من دیگه نمی‌تونم این زندگی سرد رو تحمل کنم!» چمدانم رو بستم و رفتم خانه پدر و مادر تو حومه شهر. گفتم تا وقتی عذرخواهی نکنی و قول ندادی تغییر کنی، برنمی‌گردم. سه ماه کامل گذشت. علی زنگ نزد، من هم از غرور زنگ نزدم.

اون سه ماه برای من جهنم واقعی بود. تو اتاق قدیمی‌ام می‌نشستم، به سقف خیره می‌شدم و به روزهای اول ازدواج فکر می‌کردم. بدنم هر شب بی‌قرار بود. سینه‌هام سنگین و متورم می‌شد، نوک‌شون حساس بود، کمر باریکم وقتی تنها بودم تو آینه نگاه می‌کردم و دلم می‌خواست دست علی دورش باشه. هوس انقدر زیاد بود که گاهی زیر پتو با خودم بازی می‌کردم، ولی بعدش احساس خالی بودن و گناه می‌کردم. تنهایی داشت دیوونم می‌کرد.

پدرم برای تعمیرات خانه و باغچه چند کارگر افغانی آورد. عباس یکی از اونا بود. مرد ۴۰ ساله، قد حدود ۱۸۵، شانه‌های پهن، بازوهای عضلانی از سال‌ها کار سخت، پوست گندمگون سوخته آفتاب، ریش کوتاه مرتب و چشمان سیاه نافذ. اول فقط سلام علیک بود. من چای و میوه برای کارگرها می‌بردم. عباس همیشه با احترام بلند می‌شد و می‌گفت: «ممنون خانم زهرا، شما مثل گل هستید.»

کم‌کم حرف‌هامون طولانی‌تر شد. وقتی کارگرهای دیگه نبودن، عباس می‌اومد و حرف می‌زد. از زندگی سخت تو افغانستان، از جنگ و مهاجرت، از اینکه چقدر تنهاست تعریف می‌کرد. من هم کم‌کم درد دلم رو گفتم: دعوا با علی، سه ماه قهر، اینکه چقدر دلم برای محبت تنگ شده. عباس نگاهش عوض می‌شد. به سینه‌هام، به کمر باریکم که زیر لباس خانه معلوم بود، خیره می‌شد و می‌گفت: «خانم زهرا، شوهرتون نمی‌دونه چه نعمت بزرگی داره. زنی با این زیبایی و اندام نباید تنها بمونه.»

توجهش مثل دارو برای تنهایی‌ام بود. یک روز گل رز کوچک آورد و گفت: «به رنگ لب‌هاته.» روز دیگه وقتی تنها بودم، دستش رو شونه‌ام گذاشت و آروم ماساژ داد. بدنم لرزید. هوس سه ماهه داشت منو می‌خورد.

اون بعدازظهر مهم، پدر و مادر رفته بودن خونه یکی از فامیل. عباس اومد داخل و گفت: «زهرا جون، اینجا خونه پدر و مادرته، هر لحظه ممکنه کسی بیاد. من اجاره‌نشینم، یه خونه کوچک تمیز و خلوت دارم. فقط با برادر ۱۵ ساله‌ام احمد زندگی می‌کنیم. بیا اونجا، جایی که کاملاً تنها باشیم و بتونیم راحت با هم باشیم.» قلبم مثل طبل می‌زد. گفتم: «عباس نه، خطرناکه، من متاهلم…» اما اون با صدای نرم و نگاه پر از هوس گفت: «فقط چند ساعت. هیچ‌کس نمی‌فهمه. بدن تو داره التماس می‌کنه، من می‌بینم.»

بالاخره تسلیم شدم. لباس پوشیدم، به مادر زنگ زدم که «رفتم خرید»، و سوار وانت قدیمی عباس شدم. تو راه دستم رو گرفته بود و نوازش می‌کرد. خانه‌اش تو محله‌ای قدیمی و ساده بود. دو اتاق کوچک، آشپزخانه و حیاط. وقتی وارد شدیم، احمد درس می‌خوند. عباس محکم گفت: «احمد، برو بیرون با دوستات گشت بزن، چند ساعت دیگه برگرد خونه.» احمد تعجب کرد ولی چیزی نگفت و رفت. قبل از بستن در، عباس با لبخند شیطانی و چشمک به من نگاه کرد. اون لبخند همه چیز رو عوض کرد؛ پر از پیروزی و هوس بود.

در قفل شد. عباس مرا به دیوار چسبوند و با حرص بوسید. زبانش تو دهنم چرخید. دست‌هاش روی بدنم کشیده می‌شد. مانتوم و لباس خانه‌ام رو یکی یکی درآورد. وقتی برهنه شدم، عقب رفت و با لذت نگاه کرد: «خدایا… این سینه‌های گرد و سفت ۷۵C، این کمر باریک و ظریف که انگار با دو دست می‌شه بست، این باسن خوش‌فرم و پوست نرم و سفید… تو بهترین چیزی هستی که دیدم.»

مرا برد توی اتاق خواب. روی تخت نشاند و شروع کرد. سینه‌هام رو با دست گرفت، فشار داد، نوک‌شون رو مکید و گاز ملایم گرفت. من ناله می‌کردم و موهاش رو می‌کشیدم. دستش پایین رفت، بین پاهام رو نوازش کرد، انگشت‌هاش رو داخل کردم و من رو خیس و آماده کرد. بعد زانو زد و با زبان و لب‌هاش منو لیس زد تا جایی که بدنم لرزید و یک ارگاسم کوچک گرفتم.

عباس لباس‌هاش رو درآورد. آلتش بزرگ و آماده بود. مرا به حالت چهار دست و پا گذاشت، از پشت وارد شد. دستش دور کمر باریکم حلقه شده بود و محکم گرفته بود. هر ضربه عمیق بود. سینه‌هام آویزون شده بود و با هر حرکت تکان می‌خورد. من فریاد می‌زدم: «آه عباس… بیشتر…» حرکاتش تندتر شد. موقعیت رو عوض کرد، رویم دراز کشید، پاهام رو روی شونه‌هاش گذاشت و عمیق‌تر رفت. عرق از بدنمون می‌چکید. من دومین بار به اوج رسیدم؛ بدنم قوس برداشت، عضلاتم منقبض شد، فریاد بلند زدم و ارضا شدم. عباس هم با غرش داخل من تموم کرد.

دقایقی دراز کشیدیم، بدن لخت همدیگه رو بغل کرده بودیم. بعد واقعیت مثل چکش به سرم کوبید. من، زهرای متأهل، با اندامم که فقط برای علی بود، تو خونه یه کارگر افغانی، خیانت کرده بودم. اشک‌هام سرازیر شد. سریع لباس پوشیدم و گفتم: «ببرم خونه. این هیچ‌وقت تکرار نشه!»

عباس مرا برگردوند. تو راه ساکت بودم. از اون روز عباس رو کامل نادیده گرفتم. چند روز بعد به علی زنگ زدم، عذرخواهی کردم و گفتم بیا دنبالم. وقتی برگشتم، تو آغوشش گریه کردم ولی هیچ‌وقت حقیقت رو نگفتم.

حالا ماه‌ها گذشته، اما هر شب به اون روز فکر می‌کنم. به سینه‌هام که عباس مکید، به کمر باریکم که دستش دورش بود، به لذتی که گرفتم و به پشیمانی عمیقی که بعدش اومد. هوس لحظه‌ای زندگی‌ام رو به خطر انداخت. سعی می‌کنم با علی بهتر باشم، ولی اون راز مثل زخم کهنه همیشه همراهمه.

نوشته: زهرا