باب اول در عشق و شور و مستی
و ای پسر بدان که این باب را از آن آورده ام که بدانی عشق به کیر را و عشق با کیر را غایتی دیگر است.
پس بدان که کیر آلت عشق است و آن را بسیار کار بفرمای چه حافظ گوید:
خمار صد شبه دارم شراب خانه کجاست / آلتی راست دارم جنده خانه کجاست
یعنی جندگان هم از بهر پول نهمی دهند که مست از شراب ناب کیرند که خداشان در ازل این عشق در دل نهاد.
و هیچ گاه جانب کیر فرومگذار که کیر عزیزست هر چند روزگار بدی فرماید. شنیدم بیتی از عبید در باب سختی روزگار:
روزگار ار به کام ما نبود / کیر در کون روزگار کنیم
یعنی که در شدت هم کیر را از عشق محروم منمای که اگر چنین کنی خدایت چوب در آستین کناد.
و ای پسر بدان که کیر در نظران زنان بهترست، نه از جهت طول و قطر، که هر که بِه داند که کیر به کس چون راند، اوست که همه کس ها گاید. زیرا که اوست که جمله کس ها خمار لقا و وصالش باشند. جهاندیدگان و سپید مویان و بکنان دانند مر این راز را که در بر هر کس نشاید گفت مر آن را. و زمانی دخترکی را در غیاب شویش سخت گاییدم، مرا زمانی که در جمع دوستان بود بدید، پس اشارتی کرد و چنین گفت:
گر جماع این است کین خر میکند / بر کس ما میرینند شوهران
که اصل در جماع عشق باشد و کیفیت، نی حشر باشد و کمیت از طول و از قطر.
اینها آوردم ای پسر که طریق عشق دانی و دست بر کیر شبانگاهان به جلق کمتر بری. هر چند اگر آدمی ناچار شود از جلق هم ورا باکی نباشد و حرجی نیست بر او اگر دست نوازشی بر سر یتیم کیر برد که جلق را خود غایتی دیگر است و سخن آن در بابی دیگر همی کنم که اکنون مقال آن نیست.
جلق میزن که جلق خوش باشد / جلق به زیر دلق خوش باشد
و ای پسر بدان که این باب را از آن آورده ام که بدانی عشق به کیر را و عشق با کیر را غایتی دیگر است.
پس بدان که کیر آلت عشق است و آن را بسیار کار بفرمای چه حافظ گوید:
خمار صد شبه دارم شراب خانه کجاست / آلتی راست دارم جنده خانه کجاست
یعنی جندگان هم از بهر پول نهمی دهند که مست از شراب ناب کیرند که خداشان در ازل این عشق در دل نهاد.
و هیچ گاه جانب کیر فرومگذار که کیر عزیزست هر چند روزگار بدی فرماید. شنیدم بیتی از عبید در باب سختی روزگار:
روزگار ار به کام ما نبود / کیر در کون روزگار کنیم
یعنی که در شدت هم کیر را از عشق محروم منمای که اگر چنین کنی خدایت چوب در آستین کناد.
و ای پسر بدان که کیر در نظران زنان بهترست، نه از جهت طول و قطر، که هر که بِه داند که کیر به کس چون راند، اوست که همه کس ها گاید. زیرا که اوست که جمله کس ها خمار لقا و وصالش باشند. جهاندیدگان و سپید مویان و بکنان دانند مر این راز را که در بر هر کس نشاید گفت مر آن را. و زمانی دخترکی را در غیاب شویش سخت گاییدم، مرا زمانی که در جمع دوستان بود بدید، پس اشارتی کرد و چنین گفت:
گر جماع این است کین خر میکند / بر کس ما میرینند شوهران
که اصل در جماع عشق باشد و کیفیت، نی حشر باشد و کمیت از طول و از قطر.
اینها آوردم ای پسر که طریق عشق دانی و دست بر کیر شبانگاهان به جلق کمتر بری. هر چند اگر آدمی ناچار شود از جلق هم ورا باکی نباشد و حرجی نیست بر او اگر دست نوازشی بر سر یتیم کیر برد که جلق را خود غایتی دیگر است و سخن آن در بابی دیگر همی کنم که اکنون مقال آن نیست.
جلق میزن که جلق خوش باشد / جلق به زیر دلق خوش باشد
نوشته: کیر ابن آدم
16 پاسخ به “التفکر و التدبیر فی احوال عزیزنا الکیر”
جناب ابن ادم متن رو درک نکردم اما لایک اول رو به خودتون تقدیم میکنم.
شوالیه ساسانی عزیز: اتفاقا من سعی کردم به یکی از بزرکترین مشکلات بکن تو توجه کنم. ملت اینقدر به کیرشون نازیدن که آدم فک میکنن، حتما رابطه جنسی فقط سایز کیر توش مهمه. البته قبول دارم، که بیشتر هزل بود تا طنز. بازهم از نقد شما مچکرم.شاه ایکس عزیز: میخوای یه نسخه برگردان فارسیش رو برات بفرستم؟
دردودوصدبدرودابن ادم عزیز از مناظره تو با کس مشنگ درگذشتهبسی هض حذ هز و در آخر حظ بردمولی ی پیشنهاد،متن بصورت نثر و سلیس بنویسملت خواننده بیشتر متشکل از نونهالان ومجلوقیناماده به زدن هستن طوری که انگار مثل اوسیم بولتمنتظر شنیدن سوت تا باش بزنن،پس برای جلبونظر مخاطبت لطفأوالبته خواهشأروان وسادهبنویس چون میدونم قلمت قویهبه امید متن های بسی مسرت بخش دیگر
دوستان كار كير بازي نيستهيچ كاري بدين درازي نيستكيرِ من چون علم بر افرازدكم ز سنجاق شاه غازي نيستپيشه خر گادنست و جلق زدنوآن دگرها به جز مجازي نيستهيچ نوعي براي وضع جماعبهتر از رسم بذله بازي نيستكير را پيش كون به سجده درآرزانكه محراب كس نمازي نيستجان بده كنده اي به دست آورورت امروز كار سازي نيست
دوسش داشتم طنزشم خوب بود دفعه بعدی طولانی تر بنویس برامون من عاشق این سبکم لایک
آرزوی عزیز: این مجموعه رو اصولا به همین طریق نوشتم. اصولا هدف هم از نوشتن این مجموعه استفاده از نثر قدیم بوده، به امید اینکه خواننده با این نوع نثر اندکی خو بگیره. توی این مجموعه که کار از کار گذشت ولی خب توی داستانای بعدیم که طنز نیستن، از این دستور زبان استفاده نشده. مچنین آوردن این بند از ترجیع بند مرادم عبید(!) که من بعضا از ابیاتش استفاده کردم، کار جالبی بود.کریزی ابوت تیتس عزیز: این یه مجموعه است که در پنج باب نتوشتمش. در مورد طولانی تر نوشتن هم مغز بنده دیگه بیش از اید در این رابطه نتونست کس شعری ترشح کنه. ولی خدایی ساعت 6 صبح خوندیش؟
راستی اگه به ادین سبک علاقه داری یه سر به تاپیک اوصاف الدنیا و ما فیها بزن.
دوستانی که ناراضی هستن از داستان علت نارضایتیشون رو هم لطفا بگن.
کیر ابن آدم عزیز خیلی خوب و منطقی بود داستانت فقط کاش یکم روغن کاری میکردی نثرتو . به سبک قدیمی نوشتن فقط به ادبیاتش نیست . وقتی میخونی انگار روی دست انداز میری . ولی در کل عالی بود و تکرار مکررات معلوم الحال نداشت .
دکتر روزبه عزیز: تشکر بابت شعردیکرمن عزیز: این مجموعه که گذشت، ایشالا مجموعه بعدی. با این حال ممنون.
ابن آدم عزیز به نظر میاد تو ادبیات کهن دست توانایی داریولی دقت کن چون نوشتت ویژگی های سبک خراسانی و عرافی رو باهم دارهسعی کن به یه صورت پیش بریاین که یه هزلو با این استحکام گفتی یعنی استعداد زیادی داری ولی تو جمله سازی دقت کن چون اگه میخوای به سبک های گذشته ی نثر بنویسی باید اسلوب های جمله رو درست و به جا به کار ببریلایک تقدیمت
والا من فکر میکنم یه چیزی بد جا فتاده. دوستان فکر میکنن من خدای ادبیاتم. من تمام سوادم از ادبیات مربوط میشه به کتابای دبیرستان و چند جلد کتاب شعر و نثر که خودم خوندم. تو عمرمم یه کتاب معانی و بیان خوندم که نصفش رو نفهمیدم چی گفته. فلذا کاستی ها رو شما به بزرگواری خودتون ببخشید. در مجموعه های بعدی(اگر در کار بود) سعی میکنم بر طرفشون کنم.
خخخخ دمتگرم خیلییی باحال بود منو برد سر زنگ ادبیات سال دوم دبیرستانم و یه معلم کسمغز ک بچها بیشتر از اون حالیشون بود.لایک تقدیمت
بیشتر شبیه متن های قدیمی بوداینایی که روی کتیبه نوشته شده ولی عالی بودمخصوصا بیت اخرش
عالی،کلی خندیدم،این ادبیات ثقیل هم خودش یه نوع هنره
ایول جالب بود